Art & Literature

آزمانک: موسمءِ تب: عمر عثمان

موسمءِ تب کدیءُ چوں بدل بیت،لس مہلوکءِ زانتءُسماءَچہ درانت،وہدے اپریلءِ ماہءَ حداوندءِ رحمتاں گورت،ہر کسی زبانءَ ہمے گپ ات۔

’’دہ سالءَ پد اللہءِ رحمت مئے سرا نازل بوتگ انت،اے بری گرماگ سک وش بیت۔‘‘
مئیءَ وہدے وتی گام زمینءِ دلبندءِ سرا ایر کت انت،گرمیءِ چول چوں زرّءِ جہلانکءَ بیلءُ آلاڑ ور انت،بنی آدمے وہمءُ گمانءَ نہ ات۔جونءِ ماہءَ لوارےءَ سرکش ات،مہلوک ساعتے بیدئے آپءَ نہ بوت۔تبدءُ چاہڑ انچش ات،گشے ترونءَ آس ئے روک بہ بیتءُ ترون بائے ہید آئیءِ چلّیں دیمءَ شیپ گران،ڈوڈیں دلبندءَ چہ گورانی شما گار بہ بنت۔

یک نیمروچےءَ قاسم چہ وابءَ پاد اتک،آئیءِ چمانی روک گار انت۔قاسمءَ وتی لوگبانک توار پر کت۔
’’اوو جنے سنگین! من مروچی شر واب کپتگاں،تو اوں منا نہ ٹوہینتگ ءُ نیکہ گسءِ لینٹ روک کتگ انت،ادا ہچّی میم نہ بیت۔‘‘
سنگینءَ چم شودءَ جواب گردینت۔’’من نوکی عصرءِ دزنمازءَ چمءُ دست کنگا اوں،تو شپ کتگ۔۔۔؟تو انگت بہ وپس،تنیگہ تئی واب سرجم نہ انت،وابینگ ئے۔‘‘

’’اناں سنگین! من تحتءِ لاپءَ نشتگوں،ہچ میم کنگا نہ اوں۔‘‘
’’سمیرءِ پت چشیں مسکرا چیا کنے،چدوپیش تو ہچبر اے دابیں گپ نہ کتگ۔‘‘

’’سنگینءُ سنگین بیا،،،بیا منی دستءَبہ گر،ابڑئے بابی باریں منا چے بوت؟من حرام بہ بات، ہچی میم کنگا نہ اوں۔‘‘

’’یِہ،،،اے چوں۔۔۔؟ اللہ حیر بہ کنت،ایشیءَ چے بوت۔قاسم! اللہ مہ کنت،تئی چمانی نور نہ شتگ؟
سنگین پریاد کنانءَ چم شودءَ دراتک،جودءِ کرا تحتءِ ابیلءَ اوشتاتءُ آئیءِ راستیں دستءِ وتی دستءَ زرتءُ گشت ئے
’’سمیرءِ پت مسکرا مہ کن،تو وت زان ئے من نزور دلیں جنینے اوں،چش مہ بیت من تئی سرا جودھ بہ بیں۔‘‘

’’اوف او سنگین! چدوپیش من چشیں مسکرا کتگ،کہ باریں مرچی بیتءُ پدا وتی چمانی گورےءِ واہگ مند بہ بیں؟‘‘
’’قاسو۔۔۔! گڑا پکّا۔۔۔!!!تو چمانی رژنءَ بے مراد بوت ئے؟‘‘
’’سمیرجانءِ مات جستءَ مہ کن، من زوال بوتوں،دنیاءِ لذتاں زبہر بوتوں۔‘‘

’’شریں،،،تو وتی دلءَ دور مہ دئے،کمے اوپارکن،من عصرءِ نمازءَ واناں،ترا ڈاکٹرءَ براں،بوت کنت انفکشن یے سازے بوتگ،ڈاکٹر دوائے درمانءِ دنت،اللہ رحم کنت۔‘‘

’’نمازءِ سرا پہ من شر دعا کن،،،سنگین کورمیمی سک گران انت،بگندئے دعا قبول بہ بیتءُ چمانی رژن بئیت۔‘‘
سنگینءَ قاسمءِ گپانی پسوءَ پیش مصلہ زمینءِ سرا چیرگیتکءُ نماز بنا کت۔نمازءَ پد سنگینءَ قاسمءِ برات زہگ حمل توار کتءُ سمیرءِ پت ڈاکٹر احمدءِ کلینکءَ برت۔

کلینکءِ دروازہءِ پچ کنگا گوں ڈاکٹرءِ چم قاسمءَ کپت انت،کہ حملءُ سنگینءَ مہار ات۔ڈاکٹر وتی کرشیءَ پاد اتکءُ ہبکہی دعاءُ سلامءَ پیش گالی بوت۔
’’قاسم ! تو اوں؟؟؟‘‘
سنگین حشکءُ حیران بوت،بے گمانی ڈاکٹرءِ جست کت۔
’’احمد جان! اے چوں،،، زانا مرچی چشیں نادراہ ساریءَ اتکگ؟‘‘

’’اووں۔۔۔سہبی تاؤں،ہسپتال چہ کلینکءَ سیمی چارمی پیشنٹ انت،چمانی رژنءِ شتگ انتءُ ہچی میم کنگا نہ انت۔‘‘
’’یا،،،ڈاکٹر ساب! اے چونیں چمی ہوپ ئے،مئے یاتءَ چشیں نادراہی نہ کپتگ،ما اشکتگ گرمپک،دلءُلاپ،شومک،ایڈز،باد،ڈینگیءُمروچاں کرونا انت،بلے اے اولی رند انت،کہ چمانی ہوپ کپتگ کہ چمانی رژنءَ بارت،چدو ساری چمانی ہوپ کپتگ،گڑا چماں رینگ جتگ یا چماں گپتگ سہر سہر چو اناری دانگءَ بوتگ انت،،،بلے مہلوک کور بہ بیت،منی گیرئے نہ انت۔‘‘

’’ہئو گہار! اے درائیں نادراہیانی سبب است انت،ہچ چیز بے سبب نہ انت،،،بلے شما حال کنے،قاسم داں کدی اے ہوپءَ گور جتگ؟‘‘
’’انوں،عصرءَ،،،من چم شودءَ دستءُ چم ءَ اتاں،سمیرءِ پتءِ توار منی گوشاں کپت،زاناں مرچی من دیراں واب بوتگوں،تو انگتءَ گسءِ لینٹ روک نہ کتگ،من وا مُردنی سک حیران بوتوں،چکانی پت چے گشگا انت،ہمنچوکا چمشودءَ شکون دیم نہ بوتوں،حیال کت،گوش دروگ بندیں چیزے،چش بیت منی گوشاں نہ کپتگ یا مسکرا کنگا انت، بلے دلءَ نہ من ات،دہ پہ دہءَ تحتءِ ابیلءَ اتکوں،چے گندین،،،قاسم تحتءِ تہا نشتگ دزموش کنگا انت،من نماز ونتءُ حمل جانءَ مارا زرتءُ آؤرت،ایدگہ گپاں وت شرتر گشت کنت۔‘‘

ڈاکٹروتی جستانی پرکاں بال بہ دنت،قاسمءَ ساریءَ درائینت۔
’’راستی ہمیش انت،من چماں کوراں،دگہ پہ گشگا چے پشکپتگ،سبارگءَ رند تحتءِ سرا شہار دات،بُست کت،منی دنیا تہار انت۔‘‘

’’اچھا،،،ہمے گمان بیت،گواتءِ تہا انچیں وائرسءِ ہوار انت،کہ باز مردمانی گروپءَ گوں ہمدپی نہ وارت،آہاناں نقص دنت،چش بیت ہمے وائرس قاسمءِ دستءَ لیچتگءُ چمانی لتارگءَ ہوپءَ گورجتگ۔۔۔اے وڑیں تبدءُ لوارءَ بایدئیں وائرس بے جان بوتیناں،،،بلے منا گمان بیت،اے وائرسءَ گیش ایٹمی ذرات انت،چریشیءِ سببءَ نادراہی ودی بوتگ۔‘‘ڈاکٹرءَگشت
’’ہئو ڈاکٹر ساب،ہمے ایٹم بمبءَ ملک دیری آپی سنگاں رسینتگ انت،بلے سرکار انت سردکار،،،بلے واجہ منا راہے سوج بدئے،منی کوریں چمانی علاج چی انت؟‘‘ قاسمءَ دلگرانی دویں دانک گشت انت۔

’’منی زانتءُ زانگ ہمےگشیت،چمانی علاجءَ تئی چمانی روک نئیت،البتہ من ترا اے گشت کناں تو چماں کار مدار،بگندئے موسمے بدل بوہگا پد رژنءِ اتک انت،چیاکہ باز وہدءَ وائرسءِ اثر ہلاس بیت،چیز پدا وتی جاگہءَ کاینت،اے منی مشورہ انت،اگاں شمے دل منّیت یا وا شرتر ہمیش انت شما مزن شہرءَ چمانی ڈاکٹرےءَ برو ات۔‘‘

قاسم ناامیتیں دلءِ لوگءَ واتر بوت،کوریں چماں گوں ڈنءَ تحتءِ سرا نشت،حداءِ قدرتاں تات کنگا بنا بوت،کہ آئیءَ مدام چمانی سرا سیل کتگ ات انت،قاسمءِ دلءَ پاہارے چست بوتءُ دپءِ پچ لگوشت۔
’’اے منی پاکیں رب،منی گناہءُ میارچے انت کہ منی دوئیں دانگیں چم بے نور کت انت،منی شگالیءَپد سنگینءُ سمیرءِ چے حال بیت؟‘‘

انچش پُشتءَ چہ یکےءَ قاسمءِ بڈّئے سرا دست ایر کتءُ درائینت
’’قاسم منی برات!من ترا کپگانیلاں،من تنیگہ نہ مرتگاں ،زندگاں،ترا وت مزن شہرءَ علاجءَ براں انشاءاللہ،،،بس دعا بہ کن بانداتءَ اللہ وشیں روچءَ بیاریت۔

’’عبدالحمید ! اللہ ترا ہچ مہ کنت،منا کلاکے بیت کوراں،گشے سد سال بیت،شمے دست مئے سرا بہ بنت،انشاءللہ حیر بیت۔‘‘
شپءَ آزمان جمراں مانپوش ات،جمرءِ گرندءُ گروکاں لس مہلوکءِ دل چہ جبینءَ سست۔سرجمیں شپ ہورءَ گورت،میتگءِ مردم چے وہدءَ واب کپتاں کسی گمانءَ نہ ات۔
گوربامءَمُرغانی چُری چُریءَ قاسمءِ چم پچ بوت انت،شپءِ گورتگیں ہورءَ سارتیں کوشءِ کشگا ات۔

قاسمءَ وتی ہر دوئیں چم لتارت انت ،چمانی لتارگاں گوں آئیءِ چماں دو روک آؤرت۔شادانیں دلءِ لوگءَ پُترت ، لوگءِ پترگا گوں آئیءِ چماں سیاہی آؤرت۔ تحتءِ سراسنگینءُ حمید بگل ماں بگل انت،آ پدا وتی جنڈیں گردوئے سراواتر بوتءُ دل پہ لاپ وپت،داں سنگینءَ پرآئیءَ اناوارءَ کوپءِ چاہ آؤرتءُ آئیءَ دزموش کنانءَ دز گپت۔

Share

1 COMMENTS

LEAVE A RESPONSE

Your email address will not be published. Required fields are marked *