Art & Literature

ودار: علی جان مقصود

آئی ءَ مدام من ءَ ستائینت کہ من یک روچے ترا چہ سک باز گستاں روآں، پمیشکہ منی گوما همینکس مهر ءُ دوستی بکن کہ من ءَ چہ پد منی گَمانی بار ءَ چِست کت بکن ایں. من آئی ءِ گوما اے گپّانی سر ءَ دائم اڈاِتاں. آئی ءِ پسو بس آئی ءِ لُنٹانی سر ءِ بچکند ات کہ من ءَ سک باز دوست ات۔

آ تیوگیں روچ ءَ ما هردو یکجا نِشت ءُ پاد اتکیں، سئیل ءُ سواد ءَ اے دمک پرا دمک بوتاں ءُ گُڈ سر ءَ آئی ءَ من ءَ وتی دوست تریں جاگہ پیش داشت…. جنگل ءِ راستیں دست ءَ برز ءُ بالادیں کوهانی شم ءَ وهدیگی کبرستان ءَ کہ آهود ءَ مردمانی روآں سک باز کم ات. مردماں ترسیتگ ات کہ اے کبرستان ءَ جنّ است، روچ بہ بیت یا شپ. من ءَ اوں اوّلی رند ءَ ترس اِت بلے منی ترس زوت آسر بوت چیاکہ من تهنا نہ ات آں، منی ساهگ ءَ چہ وپادار تریں دوست منی همراه ات۔

آ روچ ءَ گَپ ءُ تران ءَ پد وهدے من گِس ءَ اتک آں، یک اجبیں بیچاڑگی یے منی توک ءَ وسوس کنگ ءَ لَگّیت. من ءَ آئی ءِ یات بے کِساس پیداک ات. من موبائل زُرت کہ آئی ءَ ٹیلپون کن آں بلے آئی ءِ نمبر بند پیداک ات. دیر نہ گْوست کہ آئی ءِ بیگوائی ءِ هال بازار ءِ هر دمک ءَ شنگ بوت. اے هال ءِ اِش کنگ ءَ گوں انچو سما بوت گُشئے منی پادانی چیر ءَ چہ زمین گار بوت. اے روچ پَمّن چہ کیامت ءَ کمتر نہ اَت. گُشئے دنیا ءِ دْراهیں درد ءُ گم منی نِزوریں کوپگانی سر ءَ لَڈّگ بوت انت۔

من ءَ آئی هر کتگیں گپ کُدینگ ءَ ات آں. آئی ءَ پرچا گُشت کہ من ترا چہ سک باز دور رواں؟ آ کُجا شُت؟ آ تهنا چیا شت؟ مردم اے وڈ هم بے وپائی نہ کنت. منی ساهگ ءَ من ءَ روچ ءِ رحمانی دروہ اِت. تو بے وپا بوت ئے بلے تئی یات سک وپادار انت. من ءَ ایّوکی ءَ نیلنت۔

من لوگ ءَ چہ در اتک آں ءُ تچان تچان ءَ شُتاں کبرستان ءَ…. هما کبرستان ءَ کہ کسّ ءَ روآہ نہ کُت، همے امیت ءَ کہ آ بیگواه نہ انت بلکہ آئی ءَ کبرستان ءِ زهیراں زُرتگ همے واستہ همودا شُتگ. مردم وت اے کبرستان ءَ نیااَنت ءُ هشک ءَ گُشنت کہ منی همبل بیگواه انت. من کبرستان سرجم ءَ گول ات بلے ابید چہ آئی ءِ تلکیں یاتاں ءُ بیوسیں گوراں (کبراں) من بس وتی نا سرجمیں ودار دیست۔

تو هر کُجائے بے وپا، سلامت بات ئے۔

Share

LEAVE A RESPONSE

Your email address will not be published. Required fields are marked *