Art & Literature

میتّگءِاُومان: محیب ستار

ٹاپی اؤ ٹاپی
زروانءَ توار جت مہروآنءِ کاروانءِ سپاهی ٹاپیءَ پّسو نہ دات، تو گُشے زانہ ٹاپی ءَ  را مُدام وتی گُلزمین توار جنئگ ءَ ات ، آ گوں وتی مهروانیں  زمینءِ تاجّگیں اُومان ءَ  گِر ءُ چیل اَت ، آ را سک دیر اَت کہ وتئ میتّگے نہ دیستگ اَت، پہ وتی میتگءِ اَکسءِ چارگءِ واستہ سک مرادیگ اَت ، منءَ هم مُدام  وٹسّپءَ میسجے کُت ءُ  گُشتے کہ تو اگاں میتّگءَ روئے گڑا الّم یک ءُ دو دانگ اَکس بِہ کَش  پمن  روان دے۔

من بچکندگے جت ءُ پّسو دات ! “ترا زانے میتّگءَ روگ تُرس ایت؟ ‌‌”
َ گڑا گُشتیں” انا پّل من تُرس دیری سبق داتگ وتی مارِشتانی اندر ءَ، من اگا مروچی یک کاروانے ءِ سپاهی آں گڑا من تُرس اِے قدمءَ چے پیسر گُٹگیر کُتّگ ، پرچاکہ تُرس اگا مارِشتانی همراہ بِہ بیت گڑا الّم کاروانےءِ سپاھی ءَ لگّور کنت پہ دوشمنانی دیمپان بوهگ ءَ۔ آشوب چہ تُرسءِ مهر دَیَگ ءَ  نئیت، آشوب هما وهدءَ قدّم زوریت ءُ جُنزاں کنت کہ آهیءِ سروک تُرس ءِ آماچ مہ بیت، اے پہ هر راجءِ سروک ءُ سپاھیءِ واستہ الّمی اِنت کہ آ  تُرسءَ وتئ مارِشتانی تہءَ جاہ مہ دنت، تُرسءَ اگا یک رهشونے ءِ  مارِشتانی تہءَ جاہ کُت گُڑا آ آشوب اّلم شکست  وارت. اگاں ما بلوچ راج اے دگہ راج دپترءَ بِہ چار آں کہ آ آجو بوهگءَ بے سوب بوتگاں  گڑا ما زان آں کہ تُرس پہ آشوب ءِ واستہ شُومَک ءِ  وڈّین بیماری یے کہ آ مُدام وتئ زِندمانءَ مُہکَم کنت ءُ دومی ءَ شکست دنت-
وائیس ھلاس بوت ءُ  منئ گوانکو لگشت چہ منئ  دستءَ بُن ءَ کپت۔

گوانکو کپتگ اَت من جیڈگءَ کپتاں  گوں ٹاپی ءِ  گپ ءَ  ءُ گُشت ” ٹاپی!تو چیا چُشیں  مُہکَمیں  راهے گِیچن کُتگ پہ وت ءَ  کہ اود ءَ مرَگ ءُ زِند دوئیں دُچار  کَپَگی اَنت،  بوت کنت اے راه غلامیں  چاگِرد ءَ گِیچن کُتگ ءُ  بڈّا بستگ پہ غلامیں  زِند ءِ آجو کنگ ءَ–
همے دَمان ءَ  منءَ گُمان بوت کہ بلوچءِ زِند گوں سانکلءَ بَستگ  ، پدا اے سانکل ءَ  بَستگیں زِند مُدام  گوں نہ وشّ ایں  نِگاه آں‌ خداءِ کَرا گِلَگ کنت پہ وتی بانداتءِ آجُو کنّگءِ ھاتر ءَ۔

گوں خداءَ گِلَگ نبّوتگ  همے دمانءَ گُوانکو ءَ توار کُت ، من گُوانکو چست کُت ءُ چاراِت ٹاپیءِ میسجے اتکگ ءُ نبّشتہ کُتگ ات یے ” منءَ میتّگءِ مہر مُدام توار پِر جنت ءُ گوش ایت ، اُو منئ مهروان! تو کدّی منیءَ کائے ءُ منئ مہر ءِ  کتابءِ دپءَ پچ کنے  ءُ منءَ همباز کنے، گوں وتئ اَبیتکیں دیدّگاں ، من پدا خاموش باں ءُ دلءَ جیڑا‌ں۔میتّگ  ءَ را سک پمّن اُومان بیت ءُ منءَ مُدام گیِر کارایت ، بلّے میتّگ تو گُشے مرچاں سک اَبیتک ءُ مُلور اِنت گوں مُلوریں نگاهاں، ءُ مرچاں میتّگ منئ وابءَ هم کئیت گومن دیوان کنت تاں دیر ءَ  وتی  زَنگاں ریچ ایت ءُ گُش ایت تو سرپدے!  تئ میتّگ ترا چے پُلَگ بُوتگ کہ تو وتئ جند ءِ  میتّگءَ درامدے ءِ،ءُ پدا منی چمانی اَرس ڈیل گراں بنت ءُ من گُشاں”هو میتّگ منئ دستءَ دیراِنت کہ شُتگ بلے میتّگ منی مهرءِ چراگ اِنت کہ آ منءَ رُوک کنت تہاریں شپانی تہءَ کہ وھدے من وتی جند ءِ  شوہازگءَ گار باں ، منئ مہروان منءَ گیِر کاراِیت ءُ وتئ سرءِ درامدءَ چے وتارءَ آجو کنت ءُ وتی دیدوکیں پُسَّگءَ توار جنت، زوت آجو باتے منی ارواه من تی زیبائیءِ دُروشُمءِ چارگءَ  ھُدوکاں بلّے تو
میتّگءِ اکسءِ دیم دے ارواه۔

Share

LEAVE A RESPONSE

Your email address will not be published. Required fields are marked *