Art & Literature

کماش بھادر ءُ سھراب: پیسل پرھاؔد

کماش بھادر ءُ سُھراب سکیں دیریگیں سنگت اِت انت
سُھراب ءَ یک چُک ءِ ھست اَت نام ئِے کادو اَت ، بلے اے کادو سکیں شیتانے اَت۔
کماش بھادر یک نیکیں ، نان دے ، مڑاھدار ، داد بکش ، گریب دوست ، دلیر ، گیرت مندیں مردے اَت ، کماش بھادر ءِ چار مردیں بچ اِت انت۔
یک روچے دیم پہ وتی سنگت سُھراب ءِ لوگ ءَ شُت ، چہ سُھراب ءَ یک گِلگے کنگ ءَ۔
کہ تئی بچ گوں من شر کنگ ءَ نہ اِنت ، باید اِنت چْوش مہ کنت ، ما وت ماں وت ءَ نزیک ایں مردم ءُ ھمساھگ ایں
دروت ءُ دراھبات ءَ پد
گوں سُھراب ءَ کادو ءِ گلگ کُت ئِے کہ تئی دوستیں بچ شر کنگ ءَ نہ اِنت ، من وتی ڈگار ھُشک کتگ اَنت بلے تئی ھاتر ءَ، من کادو ءَ گْوز دات کہ بِلّی کادو ءِ زمین آباد باں بلے کادو گوں من چُش کنگ ءَ اِنت۔

سُھراب ءَ پسّہ دات کادو ءَ ترا ھم وتی ڈنگ جتگ زاناں ؟
کماش بھادر ءَ پسّہ دات؛ھو: تئی دوستیں چُک ءَ من ءَ ھم وتی ڈنگ جتگ۔
سُھراب؛ کماش بھادر ءَ گُشیت بچار کماش بھادر چوناھا کائے تئی لوگ انت ، بلے پہ شومّیں کادو ءِ سر ءَ گِلگ کنگ ءَ منی کرّ ءَ میا؛ ترا کے ءَ گْوشتگ کادو ءَ گْوز بدئے ،توم بدئے، گوک بدئے تئی دَوا ھمیش انت ۔ من ءَ جُست کن کہ کادو گوں تو چے کُتگ؟
کماش بھادر ءَ گْشت بُہ گش باریں چے کتگ ئِےگوں تو کادو ءَ ؟
سھراب دزمالے زُرت وتی اَرس ئِے ساپ کت انت ھمے گْوشت ئِے کہ
پیسر ءَ ما اِد ءَ یک وشیں زندے گوازینگ ءَ اِت ایں ، گوں وتی چُک ءُ نماسگاں ، گوں ھمساھگ ءُ سیاد وارساں؛
بلے کادو کہ ودی بوت کادو ءِ ِودی بوّگ ءَ گوں ھور کادو ءِ مات ءَ اے کوڑھیں امروز یلہ دات ، من ءَ اوّلی تاوان کادو ءَ ھمے دات کہ منی زندے ھمراہ چہ من ءَ پچ ئِے گِپت ، کادو ءِ مات ءِ مرگ ءَ رند من دگہ مولدے آورت کادو ءَ شیر ئِے وارینت، چہ کسانی ءَ کادو مزنیں شیتانے اَت بلے مارا کسّ ءَ شات نہ بوتگ اَت کہ کادو ءَ را مات نیست ، ھمساھگ ءُ سیاد ، وارساں اوپار کُت ، بلے اے کھّر کپتگ روچ پہ روچ مزن مزنیں ھرابیں کاراں دست ءَ سکّ کنگ ءَ اَت۔

چیزے وھد ءَ پد کادو کہ جوان بوت ، بلے انگت چُشیں روچے نہ گوزگ ءَ اَت کہ کادو ءَ گوں یکے جنگ نہ کتگ ، اَنچو گُشئے کادو انسانے نہ اَت زومّے اَت، ھر کجا روت ، ھرکسے کہ ڈیک دنت آئی ءَ وتی ڈنگ ءَ جنت۔
وھدے ڈکال آتک ، ھور نہ بوت بازیں زمین ئے کِشگ آباد کنگ نہ بوت؛ بلے منی ڈگار آباد اِت اَنت ،پرچیا کہ من مشین جتگ ، وتی ڈگار ڈکاّلی یے آماچ بوھگ چے رَکّ اِتگ اَتاں؛ مئے شھرءِ مزنیں دزّ بوھیر ءَ منی ڈگار پہ آبادی دیست انت ، گُڑا پہ زور منی ڈگار ئِے واھُندی ئِے کُتگ اِت انت- منی ڈگارانی ھر چِہ کہ پَسل ھست اِت اَنت ، دُرست پہ وت بُرت ءُ وتی اَمباراں کُت انت۔

من گوں ھمے زوراکیں دُزّ بوھیر ءَ گوں لوٹ اِت کہ جنگ بہ کن آں بلے بے مردمی یے سَوَب ءَ من ھچ کُت نہ کُت ،
دومی نیمگ ءَ روچے یکے کیت کہ کادو ءَ منی اے کار ھراب کتگ ، کادو منی آ کار ھراب کتگ ،
یک شپے من کادو توار کُت کہ سرپدئِے بہ کن آں، کادو جان منی چُک تو پرچا چُوش کن ئے؛
یکے ءِ چُک ءَ جن ئے
یکے ءِ جند ءَ جن ئے
یکے ءِ پسّ ءَ لنگ کن ئے
تو کدی شر بئے تو من ءَ بیزار کتگ ، تو ھمساھگ ، سیاد ، وارس بیزار کتگ انت پرچا؟
کادو ءَ پسّہ دات من ھچ نہ کتگ ، اے دُرست دْروگ بند انت۔

ھمے گپ ءَ من ءَ زھر آتک ، من شھماتے گوش بُن ءَ دات۔
چہ شھمات ءَ پد کادو ءَ من ءَ ھمے گوشت پیسر ءَ من تئی کار ءَ گوں کار نہ داشتگ؛ بلے نوں ترا ھم نہ بکش آں؛
من گْوشت ھرچِی کُت کن ئے بِہ کن ،
شومّیں چُک ءَ ھُدا ھچ کسّ ءَ مَہ دنت۔
شومّیں کادو شتگ ، گوں ھما زوراکیں دُزّ بوھیر ءَ گوں شئور ئِے کُتگ ءُ ھمے گوشتگ ئِے ترا چہ اے ڈگاراں ھچ سیتّے نہ رَستگ؛ تو چو بہ کن بیا منی پِت ءِ لوگ ءُ امبار ءُ کُرماں بہ جن ، بزاں دُزی بہ کن ، امبار کْرماں من ترا پیشدار آں۔

دُزّ بوھیر چُشیں سوب چہ ھُدا ءَ لوٹگ ءَ اَت۔
ھمے وڑ ءَ دزّ بوھیر ءَ منی لوگ ءِ سر ءَ اُرش کُت ، لوگ ءِ پیتی پُروشت اَنت ، تلاہ ، زرّ ، امبار ءِ سامان ، کرمانی دان ، ھرچِہ ھست ات اَنت دُرست ئِے بُرت اَنت،
دُزّ بوھیر پہ ھمے تلاھاں ، اتکگ اَت ، آئی یے واھگ سرجم بوت آں۔
گُڑا دُزّ بوھیر ءَ ھمے شئور کت کہ من نوں اے ڈگاراں یل کن آں پرچا کہ آئی یے ِلاپ سیر بیت۔
شومّیں کادو کہ گِسّ ءَ اتک ، من وَ دیستگ اَت کہ زوراکیں دُزّ بوھیر ءِ ھمراہ اَت ، من ھمے گُوشت کادو مرچیگ ءَ چہ رند منی لوگ ءَ میا۔
کادو پد ءَ سکّیں شومّے اَت ، گُشیت پرچا میا آں
من گْشت کہ اے لوگ اے زمین منینگ اَنت من وش نہ آں تو اِد ءَ بیا یے؛ ایوک ءَ اِد ءَ اِناں بلکیں چہ اے شھر ءَ درا ، اگاں وھدے گندگ بوت ئے گُڑا وتی زمہ وار وت ئے
کادو ءَ من ءَ گوشت کہ اے لوگ، اے جائیدادانی تہ ءَ من ءَ بھر است انت ، ایوک ءَ تئی نہ اَنت، منی بھر ءَ جِتا کن  من رو آں۔

کادو ءَ گوں من ءَ ھم جنگ کُت ،من پد ءَ جواب کُت؛ ھمے گْوشت کہ برو ترا من بھر نہ دیاں؛ ھرچِی کُت کن ئے بہ کن – تئی مِنّت شمال ءِ گوات ایں کہ کش ایت۔
کادو ھمے گُشیت کہ من ترا کن آں پیشدار آں
کادو شومّ رؤت ھمے زوراکیں دُزّ بوھیر ءِ کرّ ءَ ،گُشیت ئِے ، تئی سنگتی یے بدل ءَ من ءَ سنگت مَہ بوتین اَت شر تِ  اَت ، من پتو چے چے نہ کُتگ وتی جندءِ لوگ ءَ دُزّی کُتگ ءُ ترا داتگ؛ بلے تو من ءَ مُزّ چے دات؟
آ مرد گُشیت چے بیتگ بُگش؛
کادو گُشیت پِتّ من ءَ گِسّ ءَ نیلگ ءَ اِنت ،من لوٹ آں کہ تو منی پِتّ ءَ بُہ کُشّ ئے
زوراکیں دزّ بوھیر ھیران بیت ءُ جُست ئِے کنت؛ کادو تو وش ءَ ِئے؟
پہ ھوش ھبر کنگ ءَ ئے ؟
کہ من تئی پِت ءَ بُہ کُش آں؛
ترا جواب انت ھمے کُشگ ءِ کار گوں من ءَ نہ بیت منی کار مردمانی پاتراپ دیگ ، ترسینگ ، آیانی مال ءُ دولتانی ورگ اِنت ، من کاتل ئے ِ نیاں۔
دگہ ھر چِی بُگش ئے من پتو کن آں۔
کادو دیست اے زوراکیں دزّ بوھیر ءَ وتی لاپ پُر کُتگ اے اگاں بہ رَوت ، پِتّ وَ من ءَ لوگ ءَ نیل ایت ، شھر ءِ درستیں مردم چہ من بیزار انت، من کجا بُہ رو آں پد ءَ
دگہ روچےَ رَوت دزّ بوھیر ءِ کرّ ءَ گْشیت کہ من ترا گُشتگ کہ منی پِت ءَ بُہ کُشّ ، تو پتّ ءَ کُشت نہ کن ئے ،گُڑا منی بھر ءَ چہ منی پِتّ ءَ بہ گر من ءَ بِہ دے ، بس ھمے کار ءَ پہ من بہ کن من چہ تو دگہ ھچ نہ لوٹ آں ۔
دزّ بوھیر ءَ ھو کُت ،
کادو ھمے دزّ بوھیری زُرت آتک منی لوگ ءَ ، توار اِش کت سھراب ءَ بُگش درا ڈن ءَ؛
تو چون منی بھر ءَ ور ئے نہ دئے ، اِش انت واجکار گوں انت ، پہ شری بدے اگاں ناں واجکار پہ شِرّی چہ تو گیپ اش کنت چہ ترا منی بھر ءَ ،
کادو ءِ بِراتاں گْوشت کہ کادو توگنوک ئے ، چُشیں ھبر کنگ ءَ ئے ،آ مرد کےَ انت ترا گون انت ، پد ءَ تو گوں کے ءَ ھبر ءَ ئے سُھراب تئی پِتّ نہ اِنت زاناں کہ تو پاتْراپ دیَگ ءَ ئے؟
کادو چہ زوراکیں دزّ ءِ دست ءَ وتاس پچ گیپ ءُ وتی ھمے بِرات کہ گوں آئی ءَ ھبر ءَ اَت جت ءُ کُشت ئِے ،
من چار اِت کہ کادو مدام گِر ءُ چیل انت گوں من ، گوں براتاں وتی ، گوں ھمساھگ ، سیاد وارساں-
من زمین بھر کُتگ داتگ ات؛ کہ بِلّی چہ منی سر ءَ دِیر بہ بیت۔

دزّ بوھیر ءَ وَ اے شھر یل دات شُت، بلے مئے سر ءَ کاد دگہ دزّ بوھیر ئے بیت مئے سَر ءَ کپت۔
زمینانی بھر کنگ ءَ رند ھم کدی کدی کیت وتی شیتانی ءَ کنت بلے براتاں دل نہ بیت ، پہ ترسینگ ءَ یک دو شھمات ئِے جن آں راہ ئِے دیاں؛
کماش بھادر تو ھال کن باریں کادو تئی کرّ ءَ چتور سر بیت ، ترا چے پیم ءَ وتی ڈنگ ئِے جت۔
کماش بھادر پسّہ دات سُھراب ھبر اے وڑ ءَ انت کہ کادو یک روچے اتک منی لوگ ءَ ، کُلاہ ئِے سر ءَ یک تسبیھے دست ءَ اَت چہ زبان ءَ ،، لااِلا الا اللہ ،، استغفراللہ ، ورد کنگ ءَ اَت من ھمے سرپد بوت آں چہ کادو ءَ شرتریں مردم نیست یک نیکیں دلساپیں مردمے۔
پہ کادو ءَ مھمانیءَ گْرانڈ ئِے کُشت ، کادو ءَ را باز شرپ ءُ ازّت دات ، چہ کادو ءَ جُست کت کہ کادو جان تو مرچی ھیرے ءَ اتکگ ئے منی لوگ ءَ۔

کادو ءَ گْوشت ھو کماش بھادر تو بلکیں سھیگ ئے ، کہ من وتی پِتّ ءِ دوستیں چُک آں پِتّ ءَ ھمے واھگ داشتگ کہ من وتی زند ءَ وتی جائیداداں بھر بہ کن آں ، بلے من گْوشت ابّا من نہ لوٹ آں؛ بس تئی نیکیں دُوا پمّن زمین ، جائیداد دُرست انت ، بلے منی پِتّ ءَ من ءَ ھمے گْوشت کہ کادو نزان آں من ءَ چے رند تئی شیتانیں بِرات ترا بھر دینت نہ دینت من پمیشکا لوٹ آں کہ تئی بھر ءَ وتی زند ءَ جِتا بہ کناں ، من باز منّت کتگ کہ مئے براتانی میان ءَ ھچ دگریِ نیست؛ بلے منی پِتّ ءَ منی ھبر نہ زُرت ءُ زمین بھر کتگ اَنت۔
بلے نوں گوں من ءَ منی شیتانیں برات شر نہ اَنت ، من ءَ گْوز نہ دینت کہ من وتی ڈگاراں آپ بِہ دے آں ،من اتکگ آں تئی لوگ ءَ پمیشکا کہ؛
من ءَ وتی گْوز ءَ آپ بدئے ، من وتی ڈگاراں آپ کن آں
تومشان آں پہ کِشّگ ءَ من ءَ دان ھم نیست اِنت
تئی گوکاں پہ ھم من ءَ کار انت پرچیا کہ من ءَ ھچ نیست انگت ءَ۔
ھر وھدے کہ لاب لائی رون موش بوت ، تئی دانانی بدل ءَ دیاں۔
تئی گوکانی گردنی ءَ ھم دیاں۔
من کادو ءِ کلاہ ءُ تسبیھ دیست ، آئی یے سر ءَ پورو گُشے ایمان آورت ،
من رازی بوت آں
کُدرت ھُداوند ءَ ھمے شپ ءَ کئور ءَ ھم آپ آورتگ اَت ، من وتی گوز پہ کادو ءِ ڈگارانی آپ کنگ ءَ دات، کادو ءَ وتی ڈگار چہ آپ ءَ پُر کُت انت ،من دان ھم دات پہ کِشّگ ءَ، کادو وتی ڈگار الکاپ ءَ کِشت کِشار کُت انت ، چہ لاب ءَ لائی ءَ پد بیزار انت دگہ گیشیں داناں ، منی جند دان ئِے ھم نہ دات اَنت ،من ءَ ھمے دلبڈی دات کہ دیم ءِ رند ءَ ترا دیاں ، من ھمے سادگ ، منّ اِت ، کہ دومی رند ءَ من ءَ دنت۔

بلے دومی رند ھمیش انت کہ کادو منی جند ءِ گْوز ءَ من ءَ نہ دنت کہ من وتی ڈگاراں آپ بِہ کن آں ، نوں ھمے گْشّگ ءَ اِنت کہ گْوز منیگ انت۔
نوں تو من ءَ شئورے بِہ دئے من چے بہ کن آں-
سُھراب گپّانی اِشکنگ ءَ رند ، زھر گپت ، کماش بھادر ءِ سر ءَ۔
کماش بھادر اگاں تو کمک مہ کُت اِیں مرچی کادو منی ءُ تئی ھر دوئینانی چمدار بوتگ اَت۔
مرچی کادو انچو پہ تو درد سر انت دو ھمینچو پہ من درد سر انت۔

من ترا ھچ شئور دات نہ کن آں ، برو تئی راہ پچ اِنت ، مردم وتی ھمساھگ ءَ ھمُک وشی ءُ گم ءَ ھوار کنت ، ھمک کار ءِ کنگ ءَ پیسر شئور کنت بلے تو من ءَ وَ مردمے نہ پھم اِتگ ، نوں پرچیا اتکگ ئے،
کماش بھادر چہ سُھراب ءَ نا اُمیت بیت وتی لوگ ءَ واتر بوت۔
ھمے وڑ ءَ کادو ءَ روچ پہ روچ کماش بھادر ءِ ڈگار چیر ترّینان کُت اَنت ، کماش بھادر ءَ چار مردین چُک ھست اَت ، بلے تپاک نہ اِت اَنت، کادو ءَ چہ کماش بھادر ءِ چُکانی ناتپاکی یے نپ ءُ پائیدگ چِست کت – دراھیں ڈگار وتی کُت اَنت ، کماش بھادر ءِ چُک پہ چُنڈے نان ءَ مھتاج بوت آنت۔
کادو ءِ پِت سھراب ، کماش بھادر ءِ بازیں بد دُوائی آں گُڈ سرا کادو ءَ را شومک ءَ گپتگ ، زرّ ءُ دولت ھست اَت ئِے بلے کادو ءِ چُک کادو ءِ مرگ ءَ وش اَت انت ، ھمے وڑا دانکہ کادو ءِ چک آں کادو نہ دکتراں بُرت ناں کہ دگے شریں تبّیب ءِ کرّا بُرت ، مزنیں مدّتے پد کادو کچک ئِے مرگ ئے کت۔

Share

LEAVE A RESPONSE

Your email address will not be published. Required fields are marked *