Art & Literature

ایوکی رنگ مٹّائیت: عمرعثمان

آئیءَ کسی سرا بیسہ نہ ات، چہ پیم باریں آئیءِ بیسہ مہلوکے سرا پرشتگ ات، ہچبر آئیءَ کسی دیما آشکار نہ کت۔ بس آ اتءُ آئیءِ ایوکی۔
براتءُ سنگتاں آئیءَ را دلبڈی دئیگے توجیل کت،بلے آئیءَ ترکّگ نہ کتءُ نیکہ کدی کسےءِ گلہ ئے کت،بس آ حاموش ات، چیپا مور ات۔
بازیں دوزواہاں آئیءَ را گپ نہ کنگے سبب جست کت،،،بلے کے بہ بیت آئیءِ جپتیں لنٹانی تہے زبانءَ بُجگے کجال بہ دنت،لنٹاں گشے آہنی کبل جتگ۔
سگءُ اوپارے تاس چکار بوت۔براتءُ سنگتاں آئیءِ دیوانءُ مراگشاں آہگ کمک کت، چدو ساری سنگتءُ براتاں چہ آئیءِ تبءُ مزاج پرسی کت۔میزان میزانءَ اے عادت سنگتانی ہلاس بوت۔ آئیءِ ایوکیءَ شونز بست،شونزاں پُگلیچءِ بو کت،بدیں بو کسءَ وش نہ بیت۔آستو آستو سنگتانی آہگءُ جستانی درچ چٹ بند بوت۔

آ وتی گسءَ ہورکیں بورڈےءِ پیما دیوالے دیما جتگ ات۔آئیءِ سرا گڑی روچءِ رمس اوں نبشتہ نہ ات،ہردیں مہلوکے چم آئیءَ کپت انت۔
ہورکیں بورڈے دیوالے دیما ٹنگتگ،،،بلے کسے آئیءِ سرا وتی عمرئے اوں جمعءُ تفریقءَ نہ کنت۔
آ بس یک سیاہیں ہورکیں بورڈے، اگاں ہورت ہورتءَ چارئے،گڑا ہمے گمان بیت،دیوالے دیمے سیاہیں بورڈ وہدءِ بے ریائیں دنزءُ مجاں گپتگ، آئیءِ سیاہ چکیءِ سرا شکءِ گمان نود شنزگا انتءُ آئیءِ سیاہیءَ را پُرکّو کلر جوڑ کنگا انت۔
ایوکیءَ۔۔۔۔ دارءَ ردیم جنت۔۔۔۔۔آسن زنگ بیت،،،بلے کے آئیءَ اے گپے گوندوءَ بہ دنت،کہ تئی ایوکی دنزءُ مجاں گپتگ،تو چو دارءَ ردیم گپتگ ئےءُ آسنءَ زنگ بوتگ ئے۔

ایوکی آئیءِ چماں ارس شلان انت،تُکّاں گورچ گورچءَ ایر بران انت،بلے آئیءِ دلءَ تاہیر نیست۔آ زانگا انت،آئیءَ دور گار کتگ،ایوکیءَ آ آپی سنگاں رسینتگ۔دوستءُ دوزواہانی دوری پرآئیءَ چگردی اشکر انت،کہ آئیءِ بندءُ بوگاں مُنوئیں داگ پردارگا انت۔ آ چاریت وتاءُ چاریت دیوالے دیمے سیاہیں ہورکیں بورڈءَ، کہ دنزءُ مجاں آئیءِ رنگءُ دروشم پُرکّو کتگ۔آئیءَ دست سرا انت،،، بلے پریاتاں گوشداروک کس نیست۔آ بس وتی جندے قالبءَ بندیگ انتءُ انسانی کٹّءَ شتگ۔آئیءِ نزءَ انسانی دروشم چوں ردیمءَ انت،چو زنگءَ انت۔انسانی دروشم نیست،بس زنگءُ ردیم انت۔ہر چیز چو آئیءِ وڑا گواتءَ دنزینءُ آسنے دابءَ زنگین کتگ انت۔

آئیءِ حیالءَ دنیا ہمے دیوالے دیمے جتگیں سیاہیں بورڈ انت،آ ہمدا زندگ انت،دگہ ہچ وڑیں ساہدار نہ گوائیت، اگاں دگہ ساہدارے ہست انت،گڑا ردیم انت۔
آئیءِ چمانی ارس،دیمءِ سرا انارکانی ترکّانی شمءَ چہ بزیں ماشءُ کنگیں بروتءُ ریشانی پوچءَ کشکے شوہاز کنگا انت۔کسے شمار کت نہ کنت،آئیءِ چمانی ارساں چنت ماہ ءُ سال گواز کتگ پہ ماشءُ کنگیں ریشءُ بروتاں سربوہگا۔آئیءِ دیم گشے پُرشتگیں دگ ئے بہ بیت،کنڈءُ ترکاں آوار جتگ۔آئیءِ چمانی ارس پرآئیءَ ہور انت، کہ آزمانءِ دیما چہ آئیءِ بالادءَ میسّینگءَ انت،ہمک ترمپے کرنےءِ سفرءَ پد زمینءَ کپیت۔
آئیءِ شونز بستگیں بالاد سارتءُ ایمنیءِ نامءَ نہ زانت۔آئیءِ قرار بیگواہ انت،بس چہ ہما روچءَ، آئیءَ ایوکی گوں وتا رودینت،ہما روچءَ آئیءِ زوال بنا بوت،،،بلے آئیءَ روچء مروچی اے سما نہ انت،کہ ایوکی آئیءِ مرگءِ گڑی گواجار انت۔

آئیءِ نزّءَ ردیم انسان انتءُ آ انسانانی تہا زند گوازینگا انت۔ارس ہور انتءُ ریشءُ بروتانی جنگل آبادی انتءُ آ اے آبادیءِ بادشاہ انت۔
دگہ کسی سرا بیسہ نہ کنت،بس وتءُ ایوکی۔۔۔۔۔۔۔ جنگلءِ دارءُ درچکاں گوں وتی چمانی ارسانی ہورءَ آباد کنت۔دیوالے دیمے سیاہیں ہورکیں بورڈءَ ردیمءُ دنزاں گوں آباد کنت۔ وتا چہ جہانءَ پہک گستہ کنتءُ دیوالے دیمے سیاہیں بورڈ، کہ دنزءُ مجاں گپتگءُ پُرکّو انت،آئیءِ سرا ’’ایوکی‘‘ نبشتہ کنت۔

Share

LEAVE A RESPONSE

Your email address will not be published. Required fields are marked *