Art & Literature

کُلُک ءِ پُروشگ: اِٹگر کِیرِٹ / التاپ منیر

پِت منا یک شَریں بُتوکے نہ زُریت ءُ نہ دَنت۔ مات ءَ وا چونی ءَ گُشت شَر، بلئے پِت ءَ منا مہ کن کُت۔ “ما پَرچا ترا بہ دَیاں؟” آئی ءَ مات ءَ گوں گُشت۔ ” ما پَرچا آرا یکے بُزوراں بہ دَیاں؟ انچو کہ گپ چہ آئی دَپ ءَ دَر نہ یتکگ تو اوشتاتگے۔”
پِت ءَ گُشت کہ من زرّ ءِ شرپ ءَ نہ کناں، اگاں من انوں کَسانی ءَ ھیل مہ کناں گُڈا کدی ھیل کناں؟ ھما گونڈو کہ آھانی لوٹ لُنٹ ءِ سُرینگ ءَ گوں پیلو کنگ بنت مَزن بنت بلاہیں پوک بنت کہ آ پدا اسٹال آنی سرا چہ دُزی کن اَنت چیاکہ آسانی ءَ چیزے رَسگ آھانی ھیل ءُ عادت جوڈ بوتگ۔
پمیشکہ یک شَریں بُتُک ئے بَدل ءَ آئی پہ من یک چینی بد ڈولیں ھوک ءِ کُلُکے زُرت کہ آئی پُشت ءِ زیل ءَ یک پَتن ایں کَڈکے ھست اَت, ءُ نوں من مَزن باں شَر باں،
نوں من یک پوکے نہ بَاں۔

منا نوں ھر سُہب ءِ سَرا یک کوپے شیر چاہ وَرگی اَت، بِلّے کہ منا ھچ دوست نہ بوت۔ منا ہر کوپے بَدل ءَ یک شِکِلے {اسرائیل ءِ کلدار} رَست۔ من کلدار کُلُک ءِ تہا مان کُت اَنت، ءُ وھدے تو ایشرا پو سُرینایے ژیلیک ژیلیک کنت۔ وھدیکہ کُلُک پُر بیت ءُ ژیلیک ژیلیک نہ کنت وھدے تو پوسُرینایے گُڈا من یک شَریں بُتُکے پہ وت زوراں۔ پِت گُشیت ھمئے رنگ ءَ ھیلکاری بیت۔
راستی ءَ ھمئے ھوک دلکش اِنت، آئی ءِ پونز سارت اِنت وھدے تو دستے بہ جَن یے ءُ آ بچکندیت وھدے تو کلدارے آئی ءِ تہا دور بہ دئے، بلئے چہ دُرساں وشتریں چیز ایش اِنت کہ آ بچکندیت وھدے تو کلدارے ھم آئی دور مہ دَئے۔ من آئی ءَ را نامے دات، من آرا گُشت پیساچسن، یک مَردکے ءِ نام ءِ پدا کہ آ یکبرے مئے نزیک ءُ گوْر ءَ نِشتگ اَت ءُ منی پِت ءَ وت ءَ را اَچ آئی گِستہ کُت نہ کُت۔ پیساچسن منی آدگہ لیبوک آنی پیما نہ اِنت، آ گیشتر شاتکام اِنت، آئی تہا چِراگ نیست، اِسپرنگ ءُ بیٹری نیست کہ آئی تہا چئے سَر بہ کَش اَنت۔ بس ھمئے ھیال بہ کن کہ چہ ٹیبل ءِ سرا دور مہ کنت۔ “پیساچسن، دِلگوش ءَ گوْر کن! تو چین ءَ جوڈ بوتگے،” من آرا سرپد کناں وھدیکہ آرا من چہ ٹیبل ءَ جہل پَرش ءِ سرا سر کَشْگ ءَ گِنداں، ءُ آ منی نیمگہ بچکندیت ءُ پہ اوپار پہ من ودار کنت کہ من آرا وتی دست ءِ سرا بِگراں ءُ جہل ءَ ایر بہ کناں۔ من پہ آئی بچکنداں پہک ءَ گنوک اوں، اے ھمائی ھاتر اِنت کہ من ہر سُہب ءِ سرا شیرچاہ وراں، ھمئے واستہ کہ من آئی تہا یک کلدارے ایر کُت بہ کناں ءُ بہ گِنداں کہ آئی بچکند پَکلوکے ھم بدل نہ بیت۔ ” منا گوں ترا مہر اِنت، پیساچسن،” من آئی را رَند ءَ ھمئے گُشاں۔ “باور کن تو منا چہ مات ءُ پِت ءَ چئے گیش دوست بئے۔

او من ترا ھر وھدا دوست داراں، مسلہ نہ اِنت چئے کہ بہ بیت، راستی ءَ اگاں تو چُنڈ چُنڈ ھم بہ بئے۔ بلئے چہ ٹیبل ءِ سرا دور کنگ ءِ ھیال ءَ ھچ وتی ذہن ءَ میار!”
زِی پِت اتک، پیساچسن ءَ چہ ٹیبل ءِ سرا زُرتے، ءُ زور ءِ سرا سُرینگ ءَ لَگ اِت یے۔ ” دلگوش کن، اَبا، من آئی را گُشت، “تو پیساچسن ءَ لاپ دردے دَیگائے۔”
بلئے پِت ءَ گپ گوش نہ داشت۔ “اے آواز کنگ ءَ نہ اِنت، تو زانے ایشی متلب چئے اِنت، یوآوی؟ باندا ترا تئی شَریں ءُ شررنگیں بُتُک رَسیت۔” سک شَراِنت،ابا، ” من گُشت۔ باز وشیں گپے کہ منا منی شررنگیں بُتُک رَسیت۔ نوں بس کن پیساچسن ءِ سُرینگ ءَ ، ایشی ءَ را درد ءُ دور بوئگ ءَ اِنت۔ پِت ءَ پیساچسن ءَ واتر ٹیبل ءِ سرا ایر کُت ءُ مات ءِ توار کنگ ءَ شُت۔ یک مِلٹے ءَ پد مات ءَ را کَشْان ءَ، ءُ ہتھوڑی ءِ دست ءَ اَت واتر اتک۔ “بچار، من راست اِت اوں،” آئی مات ءَ را گُشت۔ “آ نوں زانت کہ چیزانی شَرپ ءَ چون کن اَنت۔ انچوش اِنت، یوآوی؟” “بلکل من زانی، من گُشت، “شَریں، بلئے ہتھوڑی چئے واستہ اِنت؟” ” اے تئی واستہ اِنت،” پِت ءَ گُشت ءُ ہتھوڑی ئے منی دست ءَ دات۔ “بس دلگوش ءَ گوْر کن.” “شَریں من دلگوش ءَ گوْر کناں،” من گُشت، ءُ منا راستی ءَ دلگوش گوْر اَت بلئے لہتیں مِلٹ ءَ پدا پِت ءَ دَمبُرت ءُ آئی گُشت، گُڈا جُنز دیما پُروش کُلُک۔” “چئے؟” من جُست کُت، “پیساچسن ءَ پُپُروشاں؟” “ھئو، ھئو، پیساچسن ءَ،” پِت ءَ گُشت۔ “بُرو، ایشی ءَ پُروش۔

تو ھما شَریں ءُ شررنگیں بُتُکے ھقدارے، تو آئی واستہ سک باز مھنت کُتگ۔”
پیساچسن گوں رنجیگیں بچکند ءَ منی نیمگہ بچکند اِت ءُ زانت یے کہ آئی ھلاسی ءِ کسہ سرجم اِنت۔ جہندم سر شَر ءُ وشرنگیں بُتُک ءَ را بہ بات۔ من وتی سنگت ءِ سرگ ءَ ہتھوڑی ئے بہ جَناں؟ “من آ بُتُک ءَ نہ لوٹ آں۔” من ہتھوڑی ءَ را واتر پِت ءَ را دات۔ “پیساچسن منا بس اِنت۔” “تو پہمگ ءَ نائے،” پِت ءَ گُشت۔ شَر اِنت، اے ھیلکاری اِنت، بیا، من تئی واستہ پُروشانے۔” پِت ءَ ہتھوڑی چِست کُتگ اَت، ءُ من مات ءِ بَزگیں چماناں ءُ پیساچسن ءِ پُرشتگیں بچکند چار اِت ءُ من زانت کہ اے گوں من کپتگ، اگاں من ھچ مہ کناں گُڈا آ مُرتگ۔ “ابا”۔ من آئی پاداں کپت اوں۔ “چئے، یوآوی؟” پِت ءَ گُشت، ہتھوڑی ئے انگتہ دست ءَ اَت ءُ گوات ءِ تہا شیہکگ ءَ اَت۔ “من دِگہ یک کلدارے لوٹ آں،” من دست ٹال کُت۔ “منا دِگہ یک کلدارے بہ دِے کہ باندا سُہب ءِ شیرچاہ ءَ رَند من آئی تہا ایر کنانے۔ او پدا ما آرا باندا پُروشاں، منا وعدہ کناں۔” “دِگہ کلدارے؟” پِت ءَ بچکند اِت ءُ ھمئے ہتھوڑی ءَ را ٹیبل ءِ سرا ایرے کُت۔ “ھئو، گِندے؟ من بچکے سرپدی رُدوم دات،”من گُشت۔ “باندا”۔
منا ارساں گُٹ ءَ گیتگ اَت۔
وھدیکہ آ چہ کوٹی ءَ دَراتک اَنت من پیساچسن ءَ سک ءَ زور ءَ امباز اِت ءُ منی چمانی ارس یل ءَ بوت اَنت۔ پیساچسن ءَ ھچ نہ گُشت،بس منی دست آنی دل ءَ بے تِرک ءُ تواری درْیہنتے۔

“رنجیگ مہ بو،” من آئی گوش ءَ ھلوت کُت، “من ترا رَکیناں۔”
شپ ءَ من ھمئے ودار ءَ اِت اوں کہ پِت ٹی وی ءِ چارگ بس بہ کنت ءُ بووپس ایت۔ پدا من بے تِرْک ءُ تواری ءَ پاد اتکوں ءُ پیساچسن ءِ ھمراھی ءَ وش وشوک ءَ بے برمش ءَ چہ بارانڈہ ئے چیرا چیروکی ءَ در اتکوں۔ سک دیرا ما پیدل ءَ تہاری ءِ تہا روان بوتاں دانکہ مئے سر کُنٹکیں ڈگارے ءَ کپت۔ “ھوک پہ ڈگار ءَ گنوک اَنت،” من پیساچسن ءَ گُشت انچو کہ من آرا ڈگارے ءِ ھاکانی سرا ایر کُت، “ھاس ڈگار گوں کُنٹکاں۔ ترا اِدا دوست بیت۔” من پسو ءِ ودار کُت بلئے پیساچسن ءَ ھچ نہ گُشت، ءُ وھدے من آئی پونز ءَ را دست جَت کہ خدا حافظ بہ کنانے آئی منا پہ رَنج چار اِت۔ آئی زانت کہ آ منا واتر ھچبر نہ گِندیت۔

Share

LEAVE A RESPONSE

Your email address will not be published. Required fields are marked *