Art & Literature

 دزگْہار: عالیہ شاہ

کلکشان گوں وتی نودربراں تیاب ءِ لمب ءَ سیئل ءَ اَت بلے آئی وتی ہمراہ یلہ داتگ اَت اَنت ءُ ایوک ءَ گردگ ءَ اَت۔۔۔ چمّ یے کپت سئے کسانیں جنکواں کہ تیاب ءِ لمب ءَ کُچکّ چِنگ ءُ پندول ءَ کنگ ءَ اَت اَنت۔ لیب ءُ گوازی کنان ءَ روان اَت اَنت ءُ ناھُدا ءُ یدارانی کِرا ماہیگ پچ گرگ ءِ واستہ اوشتان اِت اَنت۔۔۔
کلکشان ہمے گْونڈوانی چارگ ءَ گوں وتی حیالانی جہلانکیں زِر ءَ ایر کپت۔۔۔
ھانُل ءُ ہتلی ماہ درور ءِ سرا کندگ ءَ اَت اَنت ءُ کلکشان گُْشگ ءَ اَت ”تو ہمے کہ تیاب ءَ کائے اے وڑیں کُچکّ چِن ئے ایشاں چوں کنئے گنوک؟“
ماه درور ءَ چہ پیسر ھانُل ءَ پسّہ دات کہ ایشاں کمائیت ءُ گْور ءَ کنت، ھؤ نا؟
ھاھاھاھا ہر سئیں کندگ ءَ لگ اِت اَنت ءُ ماه درور ءَ زہر کُت وتی پندول ءِ کُچکّ کشّ اِت ءُ دَور دات اَنت ءُ ہاموشی ءَ گوں رہادگ بوت۔۔۔ ہتلی ماه درور ءِ پُشت ءَ روان بوت ءُ چاپ جنَگ ءَ لگیت ءُ نازینگ ئِے بندات کُت“ لاڑے لاڑے لاڑے مرچی ماہ مُجّاں گپتگ، مارا تیاب ءَ تہاری ءَ گپتگ۔۔۔ ھاھاھا ھانُل ءُ کلکشان تچانی ءَ گوں شُت اَنت آئی ءِ دیما مان تراِت اَنت ءُ ماہ درور ءِ دست گپت ءُ گُْشت “جِنک تو چو چیا زہر کنئے ما وَ مسکرا کنگ ءَ اَتاں۔۔۔ وش بوہ اڈّے شرّ رنگ ما ہم باز کُچکّ چِتگ۔۔۔
روزرد ءِ وہد اَت روچ ءِ زردی زِر ءِ سرا مانشتگ اَت ءُ زِر ءَ دگہ جلواہ یے آرتگ اَت۔۔۔ گْوات ءِ شیکگ ءَ تیاب ءِ زیبائی گیشتر کتگ اَت، گْوات انچو کشّگ ءَ اَت کہ دزگْہارانی سریگ ءُ سرانی مود گْوات ءَ بال ات اَنت۔۔۔ کلکشان گوں وتی دزگْہاراں زری مُرگ ءَ تیاب ءِ لمب ءَ گوں وتی پچیں بانزلاں لیب ءُ گْوازی کنان اَت ءُ دنیا ءِ دستیں گماں چہ بے سما۔۔۔ ماہ درور ءَ گوں لاڑکی ءَ گُْشت شمئے دزگْہار نہ باں یلہ دیئے منا۔۔۔ شما رد دیئے مدامی منا۔۔۔
بلئے آئیاں یلہ نہ دات ءُ ہمراہ بوتاں ماہ درور ءَ ہتلی ءَ را گُْشت منی سرا نازینک مہ جن تئی نام ءِ سرا ہم سوت است اِنت۔۔۔۔۔ ”ہتلی لال گوں جنکاں کیت اِنت کنڈیگ ءُ ہار ءُ جاواکاں کیت۔۔۔۔“ ہمے گالاں گوں پدا وت کنداِت ئِے ءُ وشان بوت۔۔۔ ھاھاھاھا ہتلی ءَ ہم کنداِت ءُ گُشت ”منا بلئے اے گپّ وش بیت نہ تُریت۔۔۔ ماہ درور ءَ ہمے گپ ءَ گوں آئی را دِک ءَ دات ءُ زِر ءَ دَور دات۔ کلکشان ءُ ھانُل ءَ ہم ماہ درور ءِ دست گِپت ءُ زِر ءَ دَور کُت۔۔۔ یکے دومی ءَ را آپ پِر ریچگ ءَ لگ اِت اَنت کندگ اَت اَنت۔۔۔۔
اناگہی ءَ کلکشان ءِ دیما آپ ءِ تِرنزوک لگ اِت ءُ آ گُڑیت۔۔۔ وتی حیالاں چہ در کپت ءُ آئی ءَ چاراِت کہ منی ہمراہ ءِ توار اَت۔۔۔ ”تو اِدا سنگ ءِ سرا ایوک ءَ نشتگ ءُ چے چیڑگ ءَ ئے؟“ اُودا ما دْرست کدیگیناں کہ عکس کشگایاں ءُ چوں وشیں، نوں وَ در کپگ ءِ وہد اِنت ءُ تو چو سنگ ءِ بُت ءَ اِدا نشتگ ئے۔۔۔
کلکشان ءَ گوں وتی ژندیں توار ءَ ءُ پْروشتگیں لبزاں پسّہ دات کہ ”ہچ بس وتی دزگْہارانی ترانگ ءَ کپت آں۔۔۔ دزگْہار ہم زندگی ءِ زندگیں بہرے اِت اَنت۔۔۔
Share

LEAVE A RESPONSE

Your email address will not be published. Required fields are marked *