Art & Literature

پاکیں مہر : مہیم عبداللہ

اسلام وعلیکم!
وعلیکم سلام۔
ھیر اِنت مرچی گُش ءِ چُو مَلار گِیندگ پیداک ے!
اِنا پُل !من چو بے تہمُلی پسہ دات۔
بُریں بُرزگ ءِ سر ءَ شر گپ کنے۔
شر۔
گْوات شر کَشگاہ آت، سنگت ھم رپٹگاہ آت، بلے من ءَ ھچ وش بیگہ نَہ اَت اَنچو سما کنگاتاں گُش ے چیز ءِ مَہ ھاکاں گار اِنت من پہ ھمای درگِیجگ ءَ سر ءُ لونڈ تاں۔
“ترا ھیر انت! “
سنگت ءَ من ءَ ھیرانی ءَ گوں چار اِت ءُ گُشت۔
ھاو ھیر اِنت چیا زانا!
من پہ نَزانگی جُست کُت۔
عجیب اِنت یار من تی کِہرا اتکگاں ءُ تو من ءَ پُشت پیر کتگ ءُ نشتگ ے!
سنگت کمو جزباتی بیت۔
اِنا۔۔۔۔۔ پل چُش ایں گپ ھچ نیست، بکش من کمو دیگہ جاگاہہ ءِ جیڑگ تاں۔
من ماپی لوٹ اِت۔
من سما کُت کہ سنگت منی سرا شک کنگا اِنت۔
تو چُش ھِچ بَر نَہ بِیتگ ے ، انگت من ءَ مِسیج کُتگ ءُ لوٹاہنتگ۔
بلے ھپتگ ے بیت اِنت کہ تو نَہ من ءَ میسج کُتگ ءُ نَہ کہ گُشتگ بیا دیوان کن ے۔۔۔۔۔۔۔۔۔ ءُ مرچی کہ من وت تی چارگ ءَ اتکگاں تو ڈیس موڈ ے۔۔۔
اِنا جگر ۔۔۔۔۔ تو مُپتَہ جیڈگاے من ھما مردماں ۔۔۔۔
اے گپ ءَ بِل چون اِنت تئی چکاس ءِ تیاری ۔
من ھبر ءِ گار کنگ ءِ واستہ موزو بدل کت۔
“تیاری شر اِنت ۔۔۔۔ بلے تو شر نَہ ے جان”.
وتی مسلہ من ءَ بُگش۔
سنگت پسہ دات۔
سنگت ے پیس ایکسپریس جٹ بدل آت۔
” من ترا پیسرا گشت من ھما وڈاں شراں ، تو اُشکہ پریشان کنگاے وت ءَ۔۔۔۔۔۔۔۔”
من پہ تسلہ گشت
من وت ءَ اُشکہ پریشان کنگاہ نیاں، من ءَ چار روچ نہِ جگر تی سنگت ءَ کہ ترا پجا میاراں۔۔۔۔۔
اے راست کہ تو گپ سک کم کنے ،بلے یہ نوکیں چیز ءِ کہ تو مرچی ھچ گوشدارگ ءَ نَہ تے۔
سنگت مُلوری ءَ گُشت
ھھاھاھاھاھا ۔۔۔۔۔ من ترا سر ءُ چم گوشداراں جان۔
من پہ وش دلی گشت، بلے نزاناں چیا کہ منی اندر ءِ مردم گیمرتگ آت۔۔۔۔۔
من باز جُہد کُت کہ سَنگت ے وَشکندانی سرا بِکنداں بلے من ءَ کَندگ نہ آتک۔
ھما روچا کہ من اولی رند ءَ آہ دیت نِہ ھما اِنت کہ منی دل ءُ دماغ دیگہ وڈ آنت ۔
دل گُش اِت برو سجیں ھبراں ساپ ساپ ءَ بُگش ے بلے دماغ اِنٹرفیر کنگ اِنت۔۔۔۔۔۔۔۔
چو بیت کنت کہ من ءَ مہر اِنت!
اِنا۔۔۔۔۔ اے وَڈ ھِچ پیم بیت نَہ کنت۔
من اے جِنکو ءُ بَچکی مہر ءِ سرا مدام گپ کُتگ ڈیسکس کُتگ ڈیسکیش ے اینڈ ءَ تک وتی گپ ءِ سرا اُشتاتگ آں، نی مرچی من ءَ چون مھر بیت کنت۔
من واہ اَنگت مہر ءِ متلب ءَ نزاناں ءُ ھر ھما کار ءِ کنگ ءِ ھلاپاں ھم کہ متلب معلوم نِہ اِنت۔
گُڑاں چون من مہر کت کناں۔۔!
ھمے وڑیں جُستانی پسو دیگ ءَ منی سر گوات آت۔
غنی پرواز ءِ مہر ءُ ھمراہی ءُماہ ءِ سر ءُ روچ ءِ چیر ،ندیم ھاشم ءِ خدا اور محبت ءُ دیگہ بازیں کتابانی وانگ ءَ پد من ءَ گوں کسہ مھر نہ بیتگ گڑاں وت سرا وت چون بیت !
“ترا اڑے چے مرگ اِنت!”
منی سنگت ءَ گوں دستانی زورا
 من ءَ پنچ ءِ جت ءُ گُشت۔
“من ءَ مِہر بیتگ”
من گُشگ نَہ لوٹ اِت بلے Unconsciously چہ منی دپ ءَ در اَتک ۔۔۔۔
چے۔۔۔۔۔! سنَگت ھُشک شت ءُ گشت ے من زانتگ تو وتی دیم سیاہ کُتگ۔۔۔۔۔۔
من پدا ھیراں بیتاں۔۔۔ اگاں مِھر دیم سیاھی ے گُڑاں واجہ ھداھا چو پرچہ گشتگ کہ من ءَ گو وتی بنیادماں ھمپتاد ماتی مھران چہ گیشتر مھر تیر اِنت!
ھمے ھیالاں گوں ،منی سنگت پاد آتک منی دست ے لانتک آت ءُ منی موبائل ے منی جیب ءَ در کُت ءُ گشت ے ” نام ءِ کاہ انت، تو وتی کجام دست ءِ باسک سوتکگ ءُ آہی ے نام ءِ اوالی اسپیلنگ نبشتہ کتگ ، ترا موبائل نمبر ءِ گوں!”
سنگت ءِ اے عجیب ایں ایکٹیویٹی ءُ عجیب ءِ جستاں پدا منی سر ڈمںبر اینت۔
مہر کنگ ءِ واستہ زانہ اے لازم انت کہ وتی دست ءِ باسک ءَ آس ءِ سرا وتی مہروان ءِ نام ءِ اوالی اسپیلنگ بہ نَبیس ءُ موبائل نمبر ءِ ھم بزیر!
من جُست کُت!
ھاو ۔
سنگت پسو دات۔
اگاں شُمے کِہرا مِہر ءِ متلب اِش اِنت گڑاں من ءَ پیل کن ،من چش ایں عاشق ءِ نیا۔
نہَ من وتی دست ءِ باسک سوتکگ ءُ نَہ کہ من ءَ موبائل نمبر ءِ گون اِنت ۔۔
من گشت
“ترا زانَہ سک دوست نَہ اِنت!”
سنگت جُست کُت ۔
بلے ۔
من پّسو دات۔
گُڑاں اَنگت ترا نَہ نَمبر ءِ گون اِنت ءُ نَہ تو وتی دست سوتکگ ! منی دل ءَ تو جُگاڑیں عاشقی ۓ! ھق ایں عاشق شے مرید بیتگ کہ پہ ھانی ءِ ھاترا وتی ھپتادو ھپتیں بنَد ءِ داگ داتگ آنت۔
فرھاد بیتگ کہ لک ءِ کوہ ءِ راہ کُتگ ۔
تی راست اَنت ۔ بلے منی ھیالاں مہر ءِ اسل متلب نَہ شے مرید ءَ زانتگ نَہ کہ فرھاد ءُ نَہ شھداد ءَ آہ سجیں ایموشل مہروان بیتگ اَنت۔ ءُ دومی ھبر اِش اِنت کہ من اے واستہ گو وت ءَ نَہ مانگیشتاں کہ چون منی مہر منی بیت من ھمے واستہ مان گیشتگاں کہ پاکیں مِہر چون کنگ بیت۔ اگاں گپ شے مرید ءِ بیت گڑاں شے مرید شریں عاشق ءِ نَہ بیتگ بلکیں شرایں قولانی پاسداروک ءِ بِِیتگ ،اگاں چو مَہ بیت ایں ھانی ءِ پہ قول ءِ دیم ءَ نداتگ آت وتی مہر ءِ راج دَپتر ءِ دیم ءَ ایر کتگ آت ءُ اگاں گپ شھداد ءِ سرا بیت ھمے یکیں ھساب اِنت ، باہد انت شھداد ءَ انچو نَہ باواری مکوتیں چیاکہ ھپوگانی پِلینڈی راج دَپتر ءِ توک نَکش آنت انچو جلدی مھناز ءِ لٹ لگت مکوتیں۔
“تو گُڑاں چون کنے! “
سَنگت پدا جُست کُت۔
من مِہر کنگ ءِ پلیئنگ نَکتُہ من ءَ مِہر بِیتگ منی واستہ الم نَہ اِنت کہ منی مہر ءَ سہی بے بیت ،من لوٹاں آہ وش ھال بے بیت۔
من پسہ دات۔۔
“تو پدا ھما جاہا نَہ راوے انتظار نَکنی ے!”
سنگت جست کت۔
“اے سَکیں دِیرگیں کنسپٹ کہ برو ھما جاہا ودار بِکن کہ کسّہ ترا ودار ءِ جِند نَداتگ ۔”
من پدا پسو دات۔
“تو اگاں سہی بیبے آہی دل ءَ گوں دیگری ءَ مہر است وت ءَ کش ے وتی دست ءَ داگ داے”
سنگت جُست ءِ کت۔
اِنا۔ مہر یک وشی ءِ آہ ہرکجا بی بس وش ھال بے بیت۔
Share